Znam ze snu twe usta i oczy twoje znam...

Ostatnio często śnię o ludziach z mojej przeszłości, tej nie dalekiej i tej bardzo odległej. Pojawiają się nagle, po latach, miesiącach albo dniach w mojej nocnej podświadomości, jak niespodziewani goście. Czego ode mnie chcą? Czy tylko powiedzieć mi: pamiętaj o mnie i nie zapominaj nigdy czego cię nauczyłem? Ale właściwie czy cokolwiek jestem im winna? Niektórym zawdzięczam wiele, ale nocą nawiedzają mnie też ci, których prawie w ogóle nie znam, których widziałam tylko raz i którzy byli tylko elementem dekoracyjnym w mojej życiowej scenografii. A może się mylę? A może nawet ci, których uznałam za nieważne tło są w jakiś sposób ważni dla mojej przyszłości? Czy to z kim pracowałam w kuchni, z kim chodziłam przez rok do klasy, rozmawiałam w nocnym autobusie albo siedziałam w pulpicie ma jakieś znaczenie? Czy te myśli, które kotłują się teraz w mojej głowie, zostały w niej zaszczepione przez tysiące postaci przewijających się przez moje życie, czy może są moje własne? Czy w ogóle mam własne myśli? Czy biorą się ze mnie, czy tylko wyłapuję je, kiedy akurat dryfują obok?

Ratatouille

Po tygodniu oczekiwania, kiedy już pakowałam manatki, przygotowując się psychicznie na biblijną scenę powrotu córki marnotrawnej, dnia, którego miałam pożegnać kelnerską karierę i wsiąść w pociąg do domu, obudziło mnie wezwanie do pracy. Do działu KUCHNIA. Oho, pomyślałam, zmywak. A mówili, że po kursie na zmywak nie biorą, tylko ślą delikwentów - koniecznie spingwinionych - na salę. Kłamali. Wprawdzie na zmywaku spędziłam mniej niż godzinę, ale sali na oczy nie widziałam. Zostałam za to oddana w ręce dziarskich kucharzy, którzy co rusz wymyślali dla mnie jakąś robotę.

Ale... to chyba nawet lepiej. Nie musiałam obawiać się naburmuszonych, niezadowolonych klientów, nie było mowy, że wywrócę się i wybrudzę komuś garnitur jego wykwintnym daniem, dostałam super-kucharskie kraciaste spodnie i fartuch (super-kucharskie bluzy były niestety za wielkie i pani Zosia zakrzyknęła, że nie mogę wyglądać jak strach na wróble, więc skończyłam w zielonej koszulce), a poza tym, na sali nikt nie wyznałby mi miłości. Dwudziestokrotnie. I na pewno nie dostałabym szarlotki! Ach, ci dowcipni, tryskający humorem, fantastyczni, młodzi kucharze... (Szef Kuchni na urlopie, więc można sobie pozwolić na trochę luzu). Szkoda tylko, że jak zwykle - klasycznie, typowo i standardowo - przez pierwszą godzinę byłam Anią, bo nikt nie słyszał HHHHH, kiedy się przedstawiałam. 

   - Hania. 

   - Ania? 

   - HHHHANIA. 

   - Ok, Aniu, tu masz deskę.

No i z imionami jest jeszcze ta jedna kwestia, że nowy startuje z przegranej pozycji. Wszyscy mają do zapamiętania jedno imię, a on - no cóż - dużo. A potem, kiedy ktoś mówi "Idź zapytaj Grzesia", człowiek ma problem.

Było przednio, ale jestem straszliwie padnięta. Wprawdzie na zmywaku spędziłam tylko dwie godziny, ale w kuchni też było co robić. Dobrze, że był tylko jeden worek marchewki do obierania, bo inaczej resztę życia musiałabym spędzić z obieraczką przyrośniętą do ręki. I dobrze, że było tylko trzydziestu ośmiu piłkarzy, dla których trzeba było przygotować pakieciki podróżne. No ileż można robić tych kanapek... A jak byłoby trzydziestu dziewięciu albo czterdziestu, to i tak nie starczyłoby mi chleba. Kosmos dokładnie wiedział, ilu kromek będę potrzebowała, chociaż gdyby jeden kucharz o dziwnym imieniu nie ukradłby jednej kanapki, to byłoby o dwie za dużo - to Kosmos pewnie tez przewidział.